W III w. naszej ery zapoczątkował ją Sokrates. Sprowadził on filozofię na ziemię. Główną jego wartością była cnota. Wcześniej uważana za tężyznę fizyczną w jego słowach nabiera ona innego znaczenia. 

Sofiści – nauczyciele, filozofowie wędrujący przez swoje państwa – miasta, przyczyniali się do rozwoju Grecji. Było to akurat w czasach „złotego wieku Grecji”. Sofiści cieszyli się uznaniem głównie młodych ludzi. Głównymi ich celami było nauczanie.

Najważniejszym ich przedstawicielem był Protagoras, który stwierdził: „człowiek miarą wszystkich rzeczy”.

Jest to tzw. Homo – mensura.

Kolejnym przedstawicielem jest Gorgiasz – prezentował on jednak raczej nihilistyczne poglądy. Twierdził mianowicie, że bytu nie ma, jest on niepoznawalny i nie wyróżnialny.

Sofiści mieli swoje podgrupy:

            Jedną z nich są eryści

            Sofiści politycy

Sokrates jednak krytykował sofistów. Nauczał poprzez dialog i nie pobierał za to opłaty. Dla Platona był mistrzem. Także wzorował się na nim Arystoteles. Nie każdemu jednak przypadał do gustu. Arystofanes np. skrytykował w „Chmurach” Sokratesa ukazując jego postać jako pijak, który chodzi i mówi od rzeczy.

Ważną częścią filozofii Sokratesa jest tzw. Intelektualizm etyczny:

Jest to „ironia Sokratesowska"

Dzieli się za to na 2 rodzaje:

-         metodę elenktyczną (zbijania)

-         metodę maieutyczną (sztuka położnictwa)

Twierdził on, że nauczyć się możemy jedynie tego, o czym rozmawiamy.

Enkrateria – panowanie nad swoją zwierzęcą naturą

„Cnota jest wiedzą czyli poznaniem”

Sokrates opisuje duszę jako świadome ja, intelektualną, moralną osobowość. Ma zachęcać do cnoty. Ta z kolei ma w efekcie zachęcać do dobra.

Sokrates miał 3 grupy uczniów:

Diogenes – wiedza opiera się na doświadczeniu

Euklides z Nagory – byt jest utożsamiany z dobrem.

Elicko – erytrejska – Fedon – był niewolnikiem, pracował w Atenach, w domu rozpusty. Stwierdził jednak, że intelekt jest najważniejszy.